وفاوصلح ویکرنگی دراین عالم قدیمی شد نشد گرد همه عالم ملاک جمع قدیمی شد نیاور برزبان نام رفیقان را دگر هرگز وفا اینجا نه تنها بلکه درعالم قدیمی شد اگر درشهر من گردی که آدم کنی پیدا به جان حضرت آدم که آدم هم قدیمی شد به جای گریه درمرگ عزیزانت بکن شادی که تشریفات مجلس ختم آدم هم قدیمی شد و ساقه های جوانم از ضربه های تبر هایتان زخم دار است با ریشه چه می کنید؟ گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای پرواز را علامت ممنوع میزنید با جوجه های نشسته در آشیانه چه میکنید؟ گیرم که میزنید گیرم که میبرید گیرم که میکشید با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟ اینجا بجز درد و دروغ هم خانه ای با ما نبود در غربت من مثل من هرگز کسی تنها نبود عشق و شعور و اعتماد کالای بازار کساد سوداگران در شکل دوست بر نا رفیقان شرم باد هجرت سرابی بود بس خوابی که تعبیری نداشت هر کس که روزی یار بود اینجا مرا تنها گذاشت من با تو گریه کرده ام در سوی همراهان خویش آنان که عاشق مانده اند درخانه بر پیمان خویش ای مثل من در خود اسیر لیلای من با من بمیر تنها به یوم مرگ ما این قصه می ماند بجا... هجرت سرابی بود بس خوابیکه تعبیری نداشت هر کس که روزی یار بود اینجا مرا تنها گذاشت اینجا مرا تنها گذاشت.... آخر ِ راه اومدن با روزگار گره كوريه كه بخت منه كه تموم اتفاقاي بدش شاهد زندگيه سخت منه شايد اين زخمي كه از تـــو خوردمو از حرارتش زبونه ميكشم يا تموم بي كسيهامو همش فقط از دست زمونه ميكشم بگو بازم هوامو داري و مث همه منو تنها نمذاري و بگو هستي تا نترسونتم ظلمت اين شب تكراري و بگو هستي و روي ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نميشه آسمون بخت تيره من ابري نميمونه هميشه بگو بازم هوامو داري و مث همه منو تنها نمذاري و بگو هستي تا نترسونتم ظلمت اين شب تكراري و بگو هستي و روه ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نميشه آسمون بخت تيره ي من ابري نميمونه هميشه من كه پشتم به خودت گرمه و باز هر چي اين راهو ميام نميرسم نكنه دستمو ول كردي برم كه به هر چي كه ميخوام نميرسم شايدم من اشتباهي اومدم كه در بسته رو وا نمي كني من به اين سادگي دل نميكنم از تو كه منو رها نمي كني بگو بازم هوامو داري و مث همه منو تنها نمذاري و بگو هستي تا نترسونتم ظلمت اين شب تكراري و بگو هستي و روه ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نميشه آسمون بخت تيره ي من ابري نميمونه هميشه بگو بازم هوامو داري و مث همه منو تنها نمذاري و هستي تا نترسونتم ظلمت اين شب تكراري و بگو هستي و روه ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نميشه آسمون بخت تيره من ابري نميمونه هميشه
پس چرا یار نیامد که نثارش باشیم
سالهاست منتظر سیصدو اندی مرد است
آنقدر مرد نبودیم که کنارش باشیم
اگر آمد خبر رفتن مارا بدهید
به گمانم که بنا نیست که کنارش باشیم....
